«Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι µου συνέβαινε. Έκλαιγα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν µμπορούσα να κοιμηθώ. Όλα μού πήγαιναν στραβά. Στάθηκα όμως τυχερή. Μία µέρα, µία συμφοιτήτρια παρατήρησε ότι ήμουν θλιµµένη, δυστυχισμένη. Έτσι λοιπόν άρχισε να μου μιλάει, και να μου μιλάει, και να μου μιλάει. Χάρη σε αυτή τη γυναίκα αποφάσισα να επισκεφτώ κοινωνική λειτουργό. Την επόμενη φορά που μου συνέβη το ίδιο, ήξερα ακριβώς πώς να αντιδράσω. Τηλεφώνησα αμέσως σε ψυχολόγο. Η κατάθλιψη είναι πολύ κακό πράγμα.»
Γιάννα,φοιτήτρια