Όχι δεν το κρύβω. Είμαι ταραγμένος. Είμαι ανήσυχος. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Ανοίγω την τηλεόραση, νιώθω να με ρουφάει ολόκληρο. Την κλείνω. Βάζω παλιά αγαπημένα μου τραγούδια. Και ξαφνικά νομίζω πως αρχίζω να προσεγγίζω αυτό που νιώθω, όταν με αγγίζει βαθιά μέσα μου το ρεφρέν του γνωστού τραγουδιού «Ο Τυμβωρύχος» σε στίχους του Κώστα Λαχά και μουσική του προσφάτως απολεσθέντος Θάνου Μικρούτσικου:

  

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

 

Πάω για καφέ, βρίσκω τα τραπεζοκαθίσματα μαζεμένα και μου λένε: πάρε τον καφέ στο χέρι και φύγε. Πάω σε μια υπηρεσία και μου λένε: ΟΧΙ εξυπηρέτηση πολιτών, μόνο χωρίς φυσική παρουσία δηλαδή ηλεκτρονικά. Πάω στο σούπερ μάρκετ και μου λένε: πρέπει να πάρεις χαρτάκι κλπ… Όπου και να πάω νιώθω να στενεύουν τα περάσματα και μη χωράω να περάσω.

 Θέλω να δω τους φίλους μου, να πιώ ένα καφέ και μου λένε:  αποφεύγετε τις συναθροίσεις. Μερικοί φίλοι μου, μου το λένε καθαρά: όχι, δεν θέλουμε, πρέπει να κάτσουμε σε απομόνωση. Νιώθω οι φίλου μου να εξαφανίζονται σαν να ήταν φαντάσματα.

 Από την δουλειά μου είπαν να πάω σπίτι μέχρι νεοτέρας. Ξυπνάω νωρίς τα χαράματα και κόβω βόλτες σαν ζόμπι με το αυτοκίνητο στην πόλη μου που άλλοτε θα ξυπνούσε μαζί μου. Οι Άλλοι θα συγχρονίζονταν μαζί μου πηγαίνοντας στις δουλειές τους. Οι δρόμοι κενοί, οι άνθρωποι απόντες, οι συνάδελφοί μου απόντες, τα κτίρια στέκονται σχεδόν άδεια, οι κινήσεις που συλλαμβάνει το μάτι μου λιγοστές. Νιώθω, ότι η πόλη μου, αυτός ο χώρος που δραστηριοποιούμαι, σχετίζομαι, ερωτεύομαι, τσακώνομαι, βρίζομαι κλπ… που έμοιαζε με την οικογένεια της ενήλικης ζωής μου, να μοιάζει τώρα πια γενικώς με τάφο οικογενειακό. (...συνεχίζεται)

 

Διαβάστε περισσότερα: Η «εξομολόγηση» μιας «εσωτερικής πανδημίας» ονόματι Covid-19