Όπως με την ανορεξία, η βουλιμία αρχίζει χαρακτηριστικά κατά τη διάρκεια της εφηβείας.  Ο όρος εμφανίζεται  συχνότερα στις γυναίκες αλλά βρίσκεται επίσης στους άνδρες.  Πολλά άτομα με τη βουλιμία, παρ’ότι αισθάνονται άσχημα με τις συνήθειες τους, δεν επιδιώκουν τη βοήθεια έως ότου φθάσουν στην ηλικία των 30 ή και 40 ετών.    

Στο μεταξύ, η συμπεριφορά κατανάλωσής τροφής είναι βαθιά ριζωμένη και δυσκολότερο να αλλαχτεί.  
Οι άνθρωποι με  νευρογενή  βουλιμία καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες τροφής και απελευθερώνουν έπειτα τους οργανισμούς τους από την υπερβολική λήψη θερμίδων με  τα καθαρτικά εμετού, λήψη κλυσμάτων, ή  εξαντλητική άσκηση .  Μερικοί χρησιμοποιούν έναν συνδυασμό όλων αυτών των μεθόδων.  Πολλά άτομα με βουλιμία  μπορούν να διατηρούν κανονικό ή λίγο παραπάνω από το  κανονικό βάρος , μπορούν συχνά  να κρύβουν το πρόβλημά τους από τους άλλους  για χρόνια.   

Οι ασθενείς με νευρογενή βουλιμία -- ακόμη και εκείνοι με  κανονικό  βάρος -- μπορούν σοβαρά να βλάψουν τους οργανισμούς τους.Σε κάποιες   περιπτώσεις παρατηρείται  απώλεια ζωτικής σημασίας μεταλλευμάτων, όπως το κάλιο.  Ο εμετός  μπορεί να μην προκαλέσει τον θάνατο, αλλά προκαλεί σοβαρά προβλήματα  ( το οξύ που δημιουργείται με τον   εμετό μέσα εξασθενεί το εξωτερικό στρώμα των δοντιών .  Ο οισοφάγος γίνεται άκαμπτος και οι αδένες κοντά στα μάγουλα πρήζονται.
Όπως στην ανορεξία, έτσι και  η βουλιμία μπορεί να οδηγήσει στις ανώμαλες εμμηνορροϊκές περιόδους.  Το ενδιαφέρον για το άλλο φύλο μπορεί επίσης να ελαττώνεται. Μερικά άτομα με τη βουλιμία αγωνίζονται με τους εθισμούς, συμπεριλαμβανομένης της κατάχρησης των φαρμάκων και του οινοπνεύματος.  Όπως τα άτομα με την ανορεξία, πολλοί άνθρωποι με τη βοuλιμία πάσχουν από κλινική κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, και άλλες ψυχιατρικές ασθένειες.  Αυτά τα προβλήματα, που συνδυάζονται με τις παρορμητικές τάσεις τους, τους τοποθετούν σε αυξανόμενο κίνδυνο για  αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.