Ήμουν καθηγήτρια  σε γυμνάσιο όταν είχα το πρώτο επεισόδιο μανιοκατάθλιψης και μόλις ξεκίνησε, πολύ γρήγορα έχασα τον έλεγχο, έχασα το μυαλό μου. Στην αρχή όλα φαίνονταν τόσο εύκολα. Έκανα σχέδια γεμάτη ενθουσιασμό, ασχολιόμουν με τον αθλητισμό, έμενα έξω με τους φίλους μου ως αργά κάθε νύχτα, διάβαζα ότι έπεφτε μπροστά μου, γέμιζα τα βιβλία μου με ποιήματα και έκανα σχέδια για το μέλλον ανεδαφικά. Τον κόσμο τον έβλεπα γεμάτο χαρές και υποσχέσεις. Αισθανόμουν υπέροχα. Αισθανόμουν πραγματικά υπέροχα. Αισθάνθηκα ότι θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε, ότι κανένας στόχος δεν ήταν πάρα πολύ δύσκολος. Κάποια στιγμή άρχισα να τσακώνομαι με τους φίλους μου καθώς άρχισαν να μην συμμερίζονται τον ενθουσιασμό μου και άρχισα να πιστεύω ότι με ζήλευαν γιατί ήμουν καλύτερή τους.

 Ο διευθυντής, μου ζήτησε να πάρω μερικές ημέρες άδεια να «ξεκουραστώ», χωρίς εγώ να καταλαβαίνω το λόγο. Κλείστηκα στις σκέψεις μου, που έτρεχαν με απίστευτη ταχύτητα. Άρχισα να νιώθω φοβισμένη, ανίκανη να συγκεντρωθώ, προσπαθώντας να επιβραδύνω τις σκέψεις μου.Τελικά, επιβράδυνα. Για την ακρίβεια σταμάτησα τελείως. Τα πάντα μου φαίνονταν ανούσια, χωρίς ενδιαφέρον. Παραμελούσα τελείως τον εαυτό μου. Άρχισα να πίνω πολύ, αδιαφορούσα για τη δουλειά μου, άρχισα να αποζητώ τους φίλους μου αλλά ήδη τους είχα διώξει μακριά μου.

 Σκέφτηκα πολλές φορές ν’ αυτοκτονήσω αλλά δεν μπορούσα. Έμενα συνεχώς στο σπίτι, κοιμόμουν ή προσπαθούσα να κοιμηθώ για να νιώσω καλύτερα. Ήξερα ότι κάτι μου συνέβαινε αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι. Μετά από κάποιες μαρτυρικές εβδομάδες και με την βοήθεια κάποιας πολύ καλής μου φίλης επισκέφθηκα κάποιον ψυχίατρο ο οποίος μου είπε ότι πάσχω από διπολική διαταραχή, ότι είχα περάσει μια φάση μανίας και τώρα ήμουν σε φάση κατάθλιψης. Τον άκουγα χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τι λέει. Τον ρώτησα αν ήμουν τρελή. Μου είπε ότι δεν ήμουν και η προσωρινή απώλεια επαφής με την πραγματικότητα ήταν εξ αιτίας της φάσης μανίας που είχα περάσει.

 Επίσης μου εξήγησε ότι ήμουν μάλλον τυχερή που πέρασε αυτή η φάση μανίας από μόνη της, και χωρίς να μου δημιουργήσει τρομερά προβλήματα ή να χρειαστεί να νοσηλευτώ. Όλα αυτά μου φάνηκαν χωρίς νόημα, αδιάφορα, εγώ ήμουν απελπισμένη και δεν ένιωθα καθόλου τυχερή. Πολύ αργότερα διαβάζοντας και μαθαίνοντας τις περιπέτειες άλλων κατάλαβα τι σήμαιναν όλα αυτά.

 Μου έδωσε κάποια συνταγή για κάποια φάρμακα και υποσχέθηκα ότι θα την ακολουθούσα, χωρίς να περιμένω πολλά πράγματα. Ακόμα μου πρότεινε να κάνω και ψυχοθεραπεία, αλλά τότε δεν δέχτηκα. Με πολλή προσπάθεια και παρακολούθηση, μετά από είκοσι μέρες ένιωθα αρκετά καλύτερα, γύρισα στη δουλειά μου και άρχισα να βρίσκω το ρυθμό μου. Μίλησα για όλα αυτά σε πολύ λίγους από τους φίλους μου που πίστευα ότι θα με καταλάβουν. Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε, αλλά ακόμα φοβάμαι. Ξεκίνησα και ψυχοθεραπεία πριν δυο μήνες μήπως καταλάβω τι συνέβη. Ελπίζω να πάνε όλα καλά.